Wandelen over de Donau-Zollernalb-Weg – deel 1

Donaudal

In het Zuidwesten van Duitsland, in de deelstaat Baden-Wurttemberg, bevindt zich het middelgebergte de ‘Schwabische Alb’.

Dit middelgebergte heeft een hoogte van afwisselend 600 tot ongeveer 1000 meter boven zeeniveau en beslaat een lange strook van 200 bij +- 50 kilometer. Het gebied maakt deel uit van een tafeljuralandschap dat zich uitstrekt van Genève tot Coburg.

Belangrijk deel van het landschap, en tevens de zuidoostgrens, is het dal van de Donau. Het is deze rivier die een belangrijke rol speelt in dit lansschap; en tevens in de meerdaagse wandeltocht die ik hier ga maken: de Donau-Zollernalb-Weg.

De DZW is een 165 kilometer lange fernwanderweg die loopt van Beuron in het Donautal tot aan de Lemberg, het hoogste punt van de route.

Deze wandeling maakt een soort U-Vorm, maar is tot volledige cirkel te completeren door hem uit te breiden met de Donauberglandweg. De totale lengte van de route is dan ongeveer 235 kilometers, en je eindigt dan weer in Beuron (er vanuit gaan dat je daar ook gestart bent).

Zaterdag 14 oktober – Afreizen naar Beuron

Vandaag begon mijn reis naar de Schwabische Alb met een lange treinreis. Omdat Marcha thuisbleef besloot ik met de trein te gaan. Deze begon in Duisburg, waar ik door Marcha vanmorgen afgezet werd bij een station net buiten de umweltzone. Dit omdat ik uitgerekend deze week problemen kreeg met de Seat Leon en deze een nachtje moest logeren bij de garage. Daarom hadden we een vervangende auto gekregen,  maar deze had helaas geen milieuvignet.

Na aankomst op Duisburg station Schlenk kwam de trein al gelijk aanrijden toen ik het perron op liep. Ik moest zelfs rennen, en vergat helemaal om een kaartje te kopen. Gelukkig was het maar een ritje van 2 minuten dus echt veel kans om gecontroleerd te worden was er niet.

Op Duisburg Hbf moest ik helaas meer dan een uur wachten op mijn volgende trein,  omdat ik via de NS een voordeel ticket had gekocht. Dit was voor een goede prijs, maar betekende wel dat ik alleen maar gebruik mocht maken van de op mijn ticket vermeldde treinen.

Over de treinreis valt verder niet veel te vertellen, behalve dat hij lang, langzaam en saai was. Maar uiteindelijk kwam ik even voor zessen aan in Beuron, waar ik een kamer had in een hotel vlak tegenover het station.

Bij inchecken begreep ik dat er in het plaatsje eigenlijk maar 1 restaurantje open was en dat zonal om 19:00 sluiten. Daarom ging ik daar snel heen om nog wat te eten, ik had namelijk best honger gekregen. Hier ging ik dus even snel een hap eten scoren en een flinke Weissen, en doordat ik flinke honger had smaakte het uitstekend.

Na het eten ben ik nog even een klein rondje door het dorpje gelopen, en zag dat er erg mooie herfstkleuren te zien waren rond de Donau. Ik kreeg hierdoor al flink zo’n om morgenavond met de camera erop te gaan…

Zondag 15 Oktober – Etappe 1

Herfstkleuren

Vandaag zou ik de eerste etappe gaan lopen van de wandelroute, en deze loopt van Beuron naar Hausen im Tal.

Volgens mijn reisgidsje is de eerste etappe 20,4 kilometer en stond er ongeveer 6 uur voor. Vanwege deze lange wandeltijd en omdat het openbaar vervoer nogal infrequent gaat, besloot ik om de etappe in omgekeerde richting te lopen. Daarom stond ik na het ontbijt braaf om 9 uur bij de bushalte te wachten op bus 50 die me naar Hausen im Tal zou brengen. Dit ritje duurt ongeveer een kwartiertje, en kost je 2,40 euro.

Bij aankomst in Hausen had ik de trail al snel gevonden omdat deze werkelijk perfect staat aangegeven. Er zijn met zeer grote regelmaat symbolen van de route geplaatst die de richting aangeven (blauw/groene cirkel) en daarnaast staat er echt uiterlijk elke kilometer ook wel een paal met richting wijzers naar allerhande plaatsen en bezienswaardigheden met daarbij de afstanden. Erg netjes gedaan, zeker omdat ze in beide richtingen staan.

Het eerste stuk van de route in het Donaudal ging nog door de mist, maar langzaamaan kwam ik boven de

Mistige Donau

mist uit. Helaas had ik hier geen vrij uitzicht over het dal omdat ik door een dok loofbos liep, maar dat was ook schitterend door zijn door de zon verlichte herfstkleuren.

Onderweg kom je langs een aantal uitzichtpunten over de rivier die een werkelijk prachtig uitzicht geven over het dal. Ook passeer je het kasteel burg wildenstein, waar ik een flammkuchen heb gegeten als lunch.

Helaas was er hier een omleiding ingesteld. Dit betekende helaas ook dat ik een erg glad en steil pad dus op èn af moest wat voor best hachelijke momenten zorgde. Gelukkig kwam ik uiteindelijk veilig beneden.

Wildenstein

Na Wildenstein werd de route wat minder spectaculair, en het werd ook aanzienlijk drukker op de wandelpaden. Gelukkig was het merendeel van de paden wel breed genoeg om elkaar fatsoenlijk te passeren.

Vlak voor aankomst in Beuron heb ik bij een cafe nog een stuk taart gegeten dat erg goed smaakte. Ik had ook ijskoffie besteld en heb er 20 minuten op zitten wachten. Toen ik er om ging vragen bleek dat ze het niet hadden. Zeg dat dan gelijk denk ik dan…

Na dit café was het niet echt ver meer naar Beuron, en hier was ik dus best snel. Daar aangekomen bleek het gigantisch druk geworden te zijn. Ik besloot gelijk terug te gaan naar het hotel om me daar wat op te frissen en wat te eten. S avonds heb ik niet veel meer gedaan behalve nog even een rondje met de camera gedaan door het dorp rond zonsondergang.

 

 

Donaudal

 

 

Maandag 16 oktober – tweede etappe

Na vanmorgen ontbeten te hebben, ingepakt en uitgecheckt te zijn ging ik met de trein naar Hausen im Tal om vanaf daar te beginnen met de tweede etappe.

De tweede etappe bedraagt 16 kilometer, en start in Hausen im Tal en loopt richting Gutenstein.

Etappe 2

Na uit de trein gestapt te zijn gaat de route de eerste paar kilometer nog vlak langs de Donau, in het dal dus.

Etappe 2

Pas bij het dorpje Neidingen wordt het hogerop gezocht en stijg je richting de 800 meter hoogte. Op sommige stukken loop je zelfs op trappen die in de rotsen zijn vastgemaakt.

Eenmaal boven blijf je daar eigenlijk vrij constant bovenop de berg rand lopen met af en toe mooie uitzichten over de vallei. Het mooiste punt vond ik waar je een uitzicht hebt op een paar schitterende rotspilaren. Erg mooi. Ook kom je langs de ruïne Falkenstein.

Etappe 2

Na afgedaald te zijn naar het plaatsje Thiergarten ging het weer omhoog. Helaas was het bos iets minder spectaculair omdat je door lelijk struikgewas loopt. Dit duurde echter niet heel lang, want op een gegeven moment hield de begroeiing ook op en liep je op een wel heel smal pad op een kale helling.  Dit pad was hooguit 30 centimeter breed en ik kon geen stap fatsoenlijk neerzetten. Het leek wel een Alpine omgeving, maar wel erg tof!

Na dit punt duurde het niet lang meer voor ik bij het eindpunt van deze etappe kwam: Gutenstein. Hier moest ik helaas bijna 1,5 uur op de bus wachten naar Sigmaringen waar ik in zou checken bij mijn tweede hotel. Hier heb ik ‘s-avonds nog even wat gegeten (hert) en alvast de planning uitgedacht voor morgen.

Dinsdag 17 oktober – Etappe 3

Volgens mijn wandelgids zou de derde etappe de met 11,9 kilometer de kortste etappe van de wandltocht zijn. Volgens de gids is de laatste etappe weliswaar 11,4 kilometer, maar ik moet daar nog een paar kilometer bij op tellen omdat het eindpunt van de volledige tocht bovenop een bergtop ligt. En ja, daarna moet ik ook weer aar beneden 😉

Daarom dus vandaag de kortste route; van Gutenstein naar Sigmaringen. Na goed ontbeten te hebben nam ik om 10:15 de bus naar Gutenstein om daar te starten waar ik gisteren geëindigd was.

Gelijk na aankomst bij de bushalte was het al snel klimmen naar boven, richting de 750 meter hoogte, waar je bij een mooi uitzichtpunt komt: Teufelschlocht.

 

Na dit uitzichtpunt ging het langzaamaan weer naar beneden, richting het dal. Na eventjes door het dal gelopen te hebben ging het weer steil omhoog naar de gebrochen gutenstein. Dit is een Ruïne op een rots, zag er best indrukwekkend uit.

Etappe 3

De route verliep tot aan Inzighoven wisselend dalend en steigend, maar nooit echt extreem. Wel komt de route onderweg nog langs een paar schitterende rotsformaties met onder andere grotten en een heuse duivelsbrug.

Etappe 3

Nadat je Inzighoven gepasseerd bent kom je beneden in het dal in een meer agrarisch landschap langs de Donau. Vanhieruit loop je eerst een paar kilometer op een soort dijkje vlak langs de rivier, en na passeren van Laiz blijf je in eenen stadspark langs de rivier lopen tot aan Sigmaringen. Hiervan kan ik eigenlijk kort zijn: het is net zo spectaculair als een heleboel andere stadsparken: niet dus :p

Etappe 3

Nog wel een hoogtepunt vond ik het kasteel van Sigmaringen. Dit torent hoog boven de stad uit, en er is ook een uitkijkpunt waar je er mooi tegen aankijkt. Hier ben ik ‘s-avonds nog even terug geweest om het kasteel met een erg mooie zonsondergang te fotograferen.

Etappe 3

Etappe 3

Etappe 3

Na de stad te zijn ingewandeld ging ik bij een cafeetje wat koffie en een grote kom soep halen. Ik had namelijk trek gekregen.Tevens moest ik nog wat boodschappen halen bij de lidl voor tijdens de wandeling morgen.

Woensdag 18 oktober – Etappe 4

Vandaag helaas een wat minder spectaculaire wandeling. Vanuit Sigmaringen loopt de route nu namelijk richting het Noorden en heeft het dal van de Donau verlaten. In eerste instantie gaat de route nog door Sigmaringen en langs de rand, maar uiteindelijk kom je na het oversteken van een paar heuveltjes in het Laucherttal. De Lauchert is een klein kabbelend zijriviertje van de Donau, in een erg breed door heuvels begrenst dal.

Etappe 4

Tot aan het dorpje Jungnau is het een nog best mooie route in het heuvelland, maar daarna vond ik het snel saai worden. De paar bossen vond ik niet zo mooi en de heuvels waar je overheen kwam vond ik ook niet echt spectaculair. Bovendien ging een veels te groot stuk ook nog eens over asfalt.

Al met al moet ik bekennen dat ik blij was na 16,5 kilometer bij het plaatsje Veringenstadt te zijn aangekomen. Dit was op zich wel mooi met een paar prachtige typische vakwerkhuizen en een erg mooie kerk. Het was alleen op zijn zachtst gezegd nogal uitgestorven.

Etappe 4

Vanuit Veringenstadt zou ik weer met de trein naar Sigmaringen reizen. Helaas had ik deze weer net gemist en moest ik een uurtje wachten. Gelukkig was het lekker weer  en heb ik dat uurtje in het zonnetje even een boek zitten lezen tot de trein kwam.

Bij terugkomst in sigmaringen heb ik op een terrasje eerst een kop koffie gehaald en een asociaal grote chocoladesorbet. Hierna ben ik nog even naar de Mac geweest om een burger te halen waarna de dag alweer ten einde was. Morgen staat de vijfde etappe op het programma: van Veringenstadt naar Gammertingen.

Donderdag 19 oktober – Etappe 5

Na vanmorgen voor het laatst ontbeten te hebben in het hotel in Sigmaringen besloot ik gelijk om 9 uur nog even naar het kasteel te gaan om hier binnen te kijken.

Je hebt eigenlijk 2 opties om het kasteel te bezoeken: het volgen van een begeleidde tour en/of het zelfstandig bekijken van de wapenkamer door middel van een audioGuide.

Aangezien de tour alleen in het Duits is besloot ik deze niet te volgen. Ik kan duits wel een beetje volgen, maar het moet niet te ingewikkeld gaan worden.  Daarom besloot ik alleen de wapenkamer te gaan bezichtigen met (engelse) audio.

Dit vond ik best een interessant stuk van het kasteel. Er was een heel grote verzameling oorlogstuig uit de middeleeuwen tentoongesteld, wat er erg gaaf uit zag. Erg interessant ook. Helaas mag je hier geen foto’s maken, dus daarom heb ik deze hier ook niet.

Na het kasteel verlaten te hebben ging ik naar het station voor de rit naar Veringenstadt. Hier zou ik de etappe gaan starten naar Gammertingen.

Na aankomst op het station van Veringenstadt had ik de route al snel weer opgepakt op het punt waar ik hem gisteren verlaten had.

Het eerste deel na de stad gaat weer door het Laucherttal, en was al een stuk mooier dan gisteren omdat de dalwanden dichter bij elkaar lagen en steiler waren.

Etappe 5

Uiteindelijk kwam de route bij het plaatsje Hettingen, waar ook een mooi kasteel staat. Vanaf hier werd de route nog een stuk mooier, want je gaat constant op en neer langs mooie geërodeerde rotsen en over een

Etappe 5

bergkam. Best tof. Op een gegeven moment loop je ook op de Schwabische hoogvlakte over grasvelden. Het enige wat ik miste waren de koeien en schapen 😉

Uiteindelijk na een kilometer of 14 kwam ik uit bij het plaatsje Gammertingen waar ik een hotel had geboekt. Helaas is het plaatsje zelf verder niet echt spectaculair, en ik ben blij dat ik er maar  1 nacht blijf.

Al met al was vandaag toch wel weer een toffe route! Ik ben benieuwd naar morgen, want dan schijnt het nog beter te worden volgens mijn wandelgids.

Etappe 5

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *