Hiken in Frankrijk: warming up in de Vogezen

In navolging van vorig jaar ben ik ook dit jaar weer van plan om een lange afstandswandeling te gaan lopen.

Na veel uitzoekwerk, plannen en maar niet kunnen kiezen heb ik uiteindelijk besloten om een deel van de Grand Traversée du Jura te lopen, ook wel de GR509 genoemd. Dit is een lange afstandspad door de Franse Jura, een middelgebergte in het oosten van Frankrijk tegen de grens met Zwitserland. Ik had besloten de eerste 160 kilometer van de tocht te lopen, omdat de hele tocht richting de 400 kilometer gaat en ik dat toch wat gortig vind voor 1 vakantie. Daarom zal ik het stuk van Mandeure naar Porlantier gaan lopen.

Omdat de GTJ/GR509 een vrij forse tocht is, ga ik eerst een weekje inlopen in de Vogezen door middel van niet al te heftige dagwandelingen. Zo begin ik niet gelijk koud met amper klimmetjes in de benen aan de tocht.

Dag 1: Heenreis naar Kaisersberg in de Vogezen

De eerste dag bestond zoals eigelijk wel verwacht, vooral uit reizen naar de camping die ik uitgezocht had: de camping municipal van Kaysersberg.

De reis was tot het moment dat ik de Vogezen binnenreed eigenlijk niet echt spannend. Zodra ik dit middelgebergte in de departementen Vosges en Haut-Rhin binnenreed kreeg ik gelijk een slecht-weer-front in mijn vizier. Hier bleef ik nog best lang naar kijken zonder er last van te hebben, maar toen ik uiteindelijk de col de la Bonhomme over reed op een hoogte van plusminus 950 meter hoogte brak de hel los. Het begon gigantisch hard te regenen en hagelen. Dusdanig hard zelfs dat er binnen notime een laagje hagel op de weg lag en de temperatuur ook slechts 3 graden aangaf. Na het passeren van de top ging de weg weer naar beneden, en dit ging begeleid door forse waterstromen die via de weg naar beneden gingen. Ik vond het wel even spannend en kreeg gelijk weer een déjà vu naar Las Vegas een paar jaar terug. Wel met als verschil dat al het water nu gewoon naar beneden stroomde en de auto’s niet de kans kregen te gaan drijven 😉

Na eenmaal beneden in de vallei te zijn aangekomen werd het al gauw wat droger. Dit gaf me genoeg tijd om op de camping de tent snel op te zetten, waarna ik snel de tent in dook omdat het ondertussen toch weer flink begon te onweren. Nadat het onweer was overgetrokken was het tijd om eten te maken, daarna ben ik langs het riviertje de Weiss richting het centrum van Kaysersberg gelopen, wat op nog geen kwartiertje lopen van de camping ligt. Hier heb ik nog wat door de stad gelopen en wat foto’s gemaakt. Het viel hierbij wel op dat de stad zo goed als uitgestorven was. Dit was vrij onverwacht ondanks het slechte weer eerder die dag. Houd de blog in de gaten voor een aparte post over dit mooie stadje in de Elzas.

Dag 2, dinsdag 22 mei: wandeling naar de Haut-Koenigsburg

Haut Koenigsbourg

Na vanmorgen bijtijds wakker te zijn geworden heb ik snel ontbeten en gedoucht. Ik wilde namelijk vroeg van start gaan met wandelen, want ze gaven in de loop van de dag weer onweer op.

Zodoende ging ik tegen half 10 met de auto richting het dorpje Saint hippolyte. Dit lag op ongeveer een half uurtje rijden van de camping en ik was er dus zo. De route onderweg ging over de zogenaamde route des vins, een autoroute van plusminus 170 kilometer door de Elzas. De route doet hierbij allerlei wijngaarden en dorpjes uit de streek aan. Ik moet zeggen, de plusminus 20 kilometer die ik er vandaag van gereden heb zag er goed uit.

Na aankomst in Saint hippolyte had ik snel een parkeerplaatsje gevonden waarna ik na het aantrekken van de wandelschoenen op pad ging.

Het doel van deze wandeling was eigenlijk het beklimmen van de berg met de Haut-Koenigsbourg, een van de bekendste kastelen van Frankrijk. Volgens de gids zou het een wandeling worden van ongeveer 4 uur, met tot aan het kasteel nonstop stijgen en vanaf daar nonstop dalen.

Het stuk naar het kasteel toe ging vlak buiten het dorp eerst nog door de wijngaarden. Best leuk om doorheen te wandelen, zeker met het uitzicht op het kasteel in de verte. Als je dat zo ziet denk je bij jezelf echt van ‘wow, zo ver helemaal?!?!’.

Helaas duurt dit stukje niet heel lang en al snel verdwijn je in de bossen. Deze bossen zijn best afwisselend tussen loofbos en naaldbos. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik mooiere bossen gezien heb. Ook de zogenoemde Vallons des Moulins, waar je doorheen loopt, viel tegen. Dit soort smalle kloofjes heb je in de Eifel en Ardennen ook, maar dan mooier en spectaculairder.

Bos…

Na aankomst op de top van de berg bij het kasteel heb ik even genoten van het uitzicht. Je hebt een weids uitzicht over de vallei en onder andere Saint Hippolyte.

Haut Koenigsbourg

Vanwege het voorspelde onweer besloot ik niet te lang te blijven hangen en ging daarom snel op zoek naar het pad naar beneden. Dit was eigenlijk een lang pad zonder enige bijzonderheden. Voor het mooie liep ik alleen iets te snel, want het duurde niet lang voor ik mijn knieën begon te voelen.

Na terugkomst bij de auto had het nog steeds niet geonweerd of geregend, dus ik besloot het stadje even te gaan verkennen en te kijken voor een terrasje om wat te eten. Dit zat er helaas niet in, want ik heb er niet één terras kunnen vinden. Verder was Saint Hippolyte wel een aardig plaatsje met ook weer mooie architectuur, maar daar had je het dan wel mee gehad. Ik vond Kaysersberg mooier 😉

Saint Hippolyte

 

  • Totaal gewandelde afstand: 16,4 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 4:20 uur
  • Meters stijgen: 695 meter
  • Meters dalen: 497 meter
Download

Dag 3, 23 mei: een rommelige wandeling

Trois Épis

Vandaag had ik wederom een ‘makkelijke’ wandeling uitgezocht: een tochtje van ruim 14 kilometer vanuit Trois Épis naar achtereenvolgens 2 bergtopjes: de Galtz en de Grand Hohnack.

Na aangekomen te zijn op de parkeerplaats in het ultrakleine plaatsje Trois Epis was het in eerste instantie even zoeken naar de juiste route. Ik had namelijk een route uit mijn gidsje opgezocht die als een soort mislukte acht in de omgeving van Trois Epis loopt. Dit betekent dat je eerst naar de Galtz loopt, weer terug naar het dorp en aan de andere kant van het dorp richting de Grand Hohnack gaat.

Het eerste stuk naar de Galtz was niet al te zwaar, ook al deed ik er nog twee keer zo lang over als gepland. Dit namelijk omdat de routes hier in de Vogezen zijn gemarkeerd met verschillende kleuren/symbolen en op basis hiervan zijn de wandelingen in het gidsje ook opgesteld. Het ging echter mis op het punt dat er in de gids een symbool ontbrak en het wel erg lang duurde voor ik de afslag naar de Galtz tegenkwam. Gelukkig heb ik de routes ook in mijn gps device gezet, dus ik hoefde alleen naar mijn stappen terug te volgen voor ik weer op de juiste route kwam.

De klim naar de Galtz was verder niet echt spectaculair qua uitzichten, maar eenmaal boven was het uitzicht wel goed. Je kon best ver kijken, en afgaand op de informatieplaten kreeg ik de indruk dat je bij goed weer zelfs alpenreuzen in Zwitserland zou moeten kunnen zien.

Uitzicht vanaf de Galtz…

Na even genoten te hebben van het uitzicht op de top ging het snel weer terug naar Trois Epis. Dit stuk was grotendeels hetzelfde als op de heenweg.

Na opnieuw het dorp gepasseerd te zijn ging het langzaam ( en af en toe snel ) omhoog. Eerst langs twee herbergen, waarna je aan de daadwerkelijke klim van Le Grand Hohnack begint. Deze was voor de verandering wel mooi; zowel ten opzichte van de Galtz als ten opzichte van de klim van gisteren. Je komt namelijk door mysterieus oerbos met verse begroeiing, wat er best gaaf uitziet.

Grand Hohnack

Eigenlijk voor ik het doorhad stond ik op de top van de berg, tussen de grote rotsblokken op 980 meter boven Nederland. Dit was letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt.

De klim naar boven was me eigenlijk alleszins meegevallen. Ik had me ingesteld op een langere en zwaardere klim, maar dat viel reuze mee. Je komt wel wat haarspeldbochten tegen, maar die zijn absoluut niet steil of lastig.

Le Grand Hohnack

Na wat genoten te hebben op de top besloot ik weer rechtsomkeert te maken. De route ging in een boogje om de berg heen, tot hij weer samenkwam met de route van de heenweg.

Na ongeveer een uurtje dalen kwam ik eindelijk bij de auto, en nog voor ik veilig en wel achter het stuur zat begon het een partij te plenzen waar je U tegen zegt. Ik was dus met recht precies op tijd terug, anders was ik doorweekt geweest.

 

  • Totaal gewandelde afstand: 18,0 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 4:35 uur
  • Meters stijgen: 649 meter
  • Meters dalen: 587 meter
Download

Dag 4, 24 mei: gevaarlijke maar ook schitterende wandeling naar Gazon du Faing

Gazon du Faing

Voor vandaag had ik qua afstand de kortste wandeling tot nu toe uitgezocht, maar de gids gaf aan dat je er toch al gauw drie uur over doet.

De wandeling zou gaan van het grootste bergmeer op de oostelijke flanken van de Vogezen: Lac blanc, naar de alpenweiden van het natuurgebied Gazon du Faing.

Na aankomst op de parking bij het meer begon ik gelijk aan de wandeling omdat er weer onweer voorspeld was. De route ging vanaf het begin strak omhoog, over wortel- en rotspaadjes die nog glad waren van de buien van gisteren.

Op een gegeven moment hield het pad een soort van op en was het de bedoeling dat je over de rotsblokken verder ging. Na hier een poosje gescrambled te hebben over de rotsen begon ik me serieus af te vragen of het wel slim was om door te gaan. Ik besloot toch door te zetten en door te gaan. Volgens de gids en de gps zou ik er namelijk toch al bijna zijn, en dan kan het nooit zo erg meer zijn, behalve zodra ik af moest dalen maar dat duurde nog even en daar besloot ik me nog maar niet druk om te gaan maken.

Gazon du Faing

Na bijna een uur klimmen en klauteren kwam ik boven aan, waar je weer op een normaal pad kwam. Dit ging door een op zich mooi bos en duurde ook niet zo heel lang.

Na het passeren van de bron van het Lac Noir kwam ik bij het natuurgebied Gazon du Faing aan. Dit is eigenlijk het beste te omschrijven als een hoogvlakte met veengrond op ongeveer 1250 meter hoogte. Hier loop je een best wel groot deel overheen met prachtige uitzichten over de bergranden, Lac Blanc en Lac Noir. De laatste was af en toe ook slecht zichtbaar door de wolken die omhoog kwamen drijven. Dit gaf een apart, maar mooi uitzicht.

Het lopen door dit gebied is eigenlijk vrij makkelijk, omdat het zo goed als vlak is. De grootste uitdaging zit hem in de modderige paden, maar daar stap je met een beetje uitkijken ook zo omheen.

Uiteindelijk kwam ik weer terug bij de rotswand waar ik omhoog gekomen was, en welke ik nu af moest dalen. Ik kan je zeggen dat dit een stuk sneller ging dan op de heenweg. Het scheelde wellicht dat de rotsen ondertussen aardig opgedroogd waren en dus iet meer zo glad waren. Ook had ik erg veel profijt van mijn wandelstokken.

Na terugkomst bij de auto heb ik bij het meer even zitten uitrusten en lunchen en hierna besloot ik een stukje over de Route des Cretes te rijden. Dit is een route die alle belangrijkste toppen van de Vogezen met elkaar verbindt en deze is per auto, motor, fiets en zelfs lopend te verkennen.

Sneeuw

Onderweg werd ik getrakteerd op een paar mooie uitzichten, maar toch vond ik dat er te veel door het bos gereden werd. Uiteindelijk ben ik alleen even gestopt bij de grootste berg van de Vogezen: Le Grand Ballon, waarna ik besloot weer terug te gaan naar de camping.

 

  • Totaal gewandelde afstand: 10,1 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 4:10 uur
  • Meters stijgen: 428 meter
  • Meters dalen: 425 meter
Download

 

Dag 5, vrijdag: een massief met een geschiedenis

Begraafplaats

Op mijn vijfde dag had ik een beetje moeite met op gang komen. Reden zal ongetwijfeld de spierpijn in mijn benen zijn van gisteren, ik vermoed dat de klauterpartij de oorzaak is.

Vandaag wilde ik een wandeling gaan maken vanaf Le Bonhonne, een klein dorpje op ongeveer 700 meter hoogte.

Le bonhonne

Het plan was dat ik middels een drieënhalf uur durende wandeling de berg Tete des faux zou bedwingen. Ondanks de lengte van de wandeling van krap 10 kilometer zitten er maar liefst 550 hoogte meters in de route.

Na het even moeten zoeken naar een parkeerplaats er een gevonden te hebben was ik er eindelijk klaar voor, totdat ik mijn gps device aan wilde zetten wat niet lukte. Ik weet het eerst aan dat de batterijen leeg waren, dus nieuwe had ik al bij de hand liggen en deze zaten er dus ook zo in.

Helaas, geen resultaat… Na een aantal malen nogmaals proberen deed ‘ie het nog steeds niet. Ik besloot dus even te gaan Googlen of ik wat kon vinden. Na een paar minuten had ik een tip gevonden om een status menu tevoorschijn te toveren bij het opstarten, dus ik zette hem weer aan en het lukte gelijk. Dat was een meevaller! Gelukkig maar, want ik gebruik dat ding als navigatiebackup en ik vind het natuurlijk ook gewoon tof om mijn gelopen route te monitoren.

Ik besloot hierna snel van start te gaan, en had de route al vlug gevonden. Volgens mijn gidsje zou ik vandaag slechts twee verschillende symbolen hoeven te volgen: rode rechthoek en een gele rechthoek. Afgaand op de borden die ik in het dorp al zag staan bad ik hier wel vertrouwen in. Ik zag zowel een rode als gele rechthoek, evenals diverse andere symbolen inclusief tijdsindicaties. Gezien mijn ervaringen van de afgelopen dagen durf ik er wel op te vertrouwen dat het met de markeringen wel snor zit.

Al gelijk vanuit het dorp gaat de route steil omhoog richting de bergtop. Je gaat hierbij vooral door afwisselend loof- en naaldwouden en ik vond het best prettig wandelen. Al moet ik wel bekennen dat het even inkomen was vanwege de steile helling en de warmte.

Op ongeveer de helft van de klim kom je langs een erg mooi meertje dat op de flank van de Tete des Faux ligt. Dit meertje is bedekt met een soort drijvend gras, wat het erg verraderlijk maakt. Als er geen open stukken water waren geweest dan had je niet geweten dat het water er was.

Grasmeertje

Op deze plek heb je ook een aantal rustbankjes, en ik heb hier dus gelijk even wat uitgerust en gegeten. Ondertussen kwam ik erachter dat de Duitsers deze plek gebruikten voor watervoorziening tijdens de eerste wereldoorlog.

Na even gerust te hebben ging ik weer verder richting de top. Het landschap bleef mooi en afwisselend. Onderweg kwam ik ook nog een aantal bunkers tegen.

Na een heel erg steil slotklimmetje kwam ik op de top van de berg. Hier helaas geen mooie uitzichten in in de verte, maar wel interessante ruïnes van een bunkercomplex uit de eerste wereld oorlog.

Later kwam ik erachter dat er op de flanken van dit massief stevig gevochten is tijdens de oorlog, waarbij zowel Frankrijk als Duitsland duizenden manschappen verloren zonder er iets mee opgeschoten te zijn. Ik geloof dit graag, want je ziet nog allerlei sporen uit die tijd zoals bomkraters in in de grond, kogelgaten in de bunkers en allerlei versperringen en prikkeldraad.

Nadat ik ook op de top even uitgerust had van het laatste stukje klimmen ging de tocht verder terug richting Le Bonhonne. Deze afdaling was een stuk minder steil dan de heenweg, ik vond hem eigenlijk zelfs makkelijk. Wel was de wandeling nu ook weer best afwisselend en ik had het idee dat ik zelfs over een plek liep waar niet zo heel lang geleden een lawine was geweest, vanwege de grote hoeveelheden puin die er lagen.

Uiteindelijk, na krap 3 uur wandelen, kwam ik weer bij de auto en keek terug op een wederom een mooie wandeling, nu vanwege de achterliggende geschiedenis.

 

  • Totaal gewandelde afstand: 10,3 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 3:10 uur
  • Meters stijgen: 617 meter
  • Meters dalen: 612 meter
Download

 

Tot slot…

’s Zaterdags was het tijd om op te gaan breken en af te gaan reizen richting de Jura om te gaan starten met de lange tocht van de GR509 tussen Mandeure en Pontarlier.

Al met al kan ik zeggen dat het een paar mooie dagen waren in de Vogezen. Ik had een relaxte camping uitgezocht op loopafstand bij het plaatsje Kaysersberg, en vanuit daar kon ik snel met de auto bij de verschillende startplaatsen van de wandelingen komen.

Qua wandelen hebben de Vogezen en Elzas een positieve indruk op me achtergelaten. De wandelingen die ik had uitgezocht waren van goed niveau, goed gemarkeerd en over het algemeen redelijk afwisselend.

Van te voren had ik een wandelgidsje aangeschaft via internet om wat inspiratie op te doen voor leuke wandelingen: Rother Wandelgidsen Vogezen van uitgeverij Elmar. Over het algemeen ben ik wel tevreden over dit boekje, aangezien het veel inspiratie biedt. Echter, bij alle vier de wandelingen die ik gelopen heb mankeerde er wel iets aan de beschrijvingen, waardoor het alleen lopen aan de hand van dit boekje eigenlijk niet te doen is. Gelukkig kan je ook de GPS tracks downloaden van de site van de uitgeverij en aan de hand daarvan kwam ik uiteindelijk dan wel weer op de juiste route terecht.

Qua markeringen in de Vogezen was ik eigenlijk verbaasd dat dit zo goed was geregeld. Ik had van te voren een beetje ‘de Franse slag’ in mijn hoofd zitten, maar hier is absoluut niks van te merken. De verschillende wandelroutes zijn gemarkeerd door middel van verschillende symbolen in verschillende kleuren: driehoek, cirkel, rechthoek, noem maar op. De markeringen zijn met enige regelmaat aangebracht, zodat eigenlijk altijd duidelijk is welke kant je op moet.

Via de toeristeninformatie is het ook mogelijk om wandelkaarten te kopen en zelf routes samen te stellen.

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *