2 dagen hiken op het Twentepad, van Tubbergen naar Oldenzaal

Ootmarsum

Na in januari in 18 mooie kilometers te hebben gewandeld van Almelo naar Tubbergen, vond ik het onderhand weer tijd om weer richting Twente te gaan om nog een stuk van het Streekpad 2 af te stappen. Tegelijkertijd wil ik deze 2 dagen gebruiken als training voor een langere wandeltocht later dit jaar, door ook gelijk met rugzak + tent + overige gear te gaan hiken.

Zodoende ging ik dus op een mooie zaterdagochtend met ruim 16 kilo op de rug met de trein richting station Almelo, waar ik middels bus 64 naar Tubbergen ging, mijn startpunt voor deze tweedaagse.

 

Tubbergen – – > Ootmarsum (28km)

Na in het centrum van Tubbergen uitgestapt te zijn ging ik via een pinautomaat richting de trail. Die had ik binnen een kilometer weer opgepakt, en vanaf daar kon ik makkelijk de bekende geel-rode rechthoekjes volgen.

Het eerste stuk na het stadje ging nog door boerenlandschap,  over rustige asfaltweggetjes en zandwegen. Erg prettig lopen, want het zonnetje begon ook af en toe te schijnen.

Lopen!

Nadat de route steeds dichter bij de Duitse grens kwam werd het landschap ook gevarieerder, tot de route uiteindelijk echt bos indook bij het natuurgebied Manderse heide. Hier volgt de hike een groot heideveld, dat ontstaan is op een tweetal cirkelvormige velden, die begin vorige eeuw gecreëerd waren door een boer uit de regio. Jammer dat de heide niet in bloei stond, maar dat kan ook niet anders in Maart, duidelijk gevalletje verkeerde seizoen. Echt heel erg vinden deed ik het niet, het landschap had ook wel iets desolaats op deze manier.

Grenspaal

Na het eerste cirkelvormige veld rondgelopen te hebben, kwam de route hier letterlijk op een paar meter van de grens met Duitsland af. Ik moest gelijk denken aan mijn tocht van vorig jaar door de Jura, waarbij ik de Frans/Zwitserse grens een paar keer gevolgd heb en zelfs zigzaggend in twee landen tegelijk kon lopen.

Helaas begon het hier ook een beetje te regenen, zodat ik gelijk mijn regenhoes van mijn rugzak maar omgehangen heb om deze nog enigszins droog te houden. Gelukkig zette de regen (vooralsnog) niet door.

De route ging nog steeds door mooi bos, en er kwamen inmiddels ook meer glooiingen in het landschap van de stuwwallen, die samen het dal van de Mosbeek vormen. Dit is een prachtig natuurgebied en het is zeker geen straf om hier te wandelen. Tel daarbij ook nog de rust bij op, en je hebt een prachtwandeling. Helaas dat het weer niet meewerkte, want in de buurt van de Galgenberg begon het helaas toch stevig te regenen, en ik was door de stormachtige wind binnen notime doorweekt.

Golvend terrein

Helaas waren de schuilmogelijkheden beperkt onderweg, behalve het beetje beschutting wat ik had in het bos. Gelukkig duurde de bui hooguit een halfuurtje. Hierna brak het zonnetje ook nog af en toe door, wat in ieder geval mijn broek alweer vrij snel liet drogen.

Uiteindelijk kwam het oude stadje Ootmarsum in zicht. Het plan was in eerste instantie om te gaan kamperen, maar de paalcamping waar ik gepland had te gaan kamperen bleek een betaalde camping te zijn die ook nog eens dicht was. Daarom ben ik weer terug gegaan naar Ootmarsum en heb daar een hotel gepakt. Gezien de vele regen en wind die ‘s-avonds,  ‘s-nachts en de volgende ochtend nog zou komen. Dit geintje leverde me echter wel twee extra kilometers op de teller op…

Dreigende lucht boven Ootmarsum

  • Totaal gewandelde afstand: 27,4 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 6:05 uur
  • Meters stijgen: 345 meter
  • Meters dalen: 327 meter
Download

Ootmarsum – – > Oldenzaal (25km)

Na een goede nachtrust en stevig ontbijt ging ik tegen 9 uur weer op pad. Omdat het stevig regende had ik zelfs m’n regenbroek maar aangedaan. M’n hiking broek kan op zich wel wat water hebben, maar als het nonstop met bakken uit de lucht komt wordt het toch onaangenaam op een gegeven moment.

De eerste paar kilometers gingen nog door de suburbs van Ootmarsum en gingen uiteindelijk over in landelijk gebied langs landerijen en en houtwallen. Best fijn lopen, je loopt tenminste goed door, maar het wordt wel een herhalingsoefening.

Na uiteindelijk de Hunenborg te zijn gepasseerd, overblijfselen van een oude burcht, ging de route langzaamaan richting de beek de Dinkel.

Het landschap van deze beek vond ik werkelijk schitterend, dit omdat de beek als een van de weinigen in Nederland nog zijn natuurlijke meanderende loop heeft en zo goed als niet gekanaliseerd is. Hierdoor, en doordat de bossen ook niet ten prooi vallen aan ‘opruimwoeker’, krijgt het landschap een erg wild uiterlijk. En dit is natuurlijk totaal geen straf 😉

Na het passeren van landgoed Singraven inclusief landhuis en oude watermolen, gaat het Twentepad bijna continue langs de Dinkel, tot aan het dorpje Beuningen. Hier ga je eventjes door het dorp heen, waar ik dankbaar Gent uik gemaakt heb van het enige café dat open was en er even gepauzeerd heb met koffie en appeltaart. Die calorieën gingen er prima in kan ik je vertellen.

Het afgelopen halfuurtje was het een beetje droog geworden, maar toen ik uit het café kwam goot het weer als een malle, en het stopte niet meer tot ik ‘s-avonds thuis kwam 🙁

De route ging ondertussen ook weer door wat opener landschap, en het werd ook weer wat heuvelachtiger. Ik kwam duidelijk weer bij een stuwwal met alle bijbehorende hoogteverschillen. Het waren geen hoogteverschillen zos in de Alpen, Pyreneeën of zelfs maar de Ardennen, maar stiekem voelde ik het omhooglopen toch in mijn lijf…

Pipokeet

Op een gegeven moment passeerde ik op de Haakberg een keet, welke ingericht was als schuilhutje voor fietsers en wandelaars. De keet stond vlak langs het Twentepad, en je kon er zelfs koffie, thee en chocolademelk krijgen. Afrekenen deed je door het verschuldigde bedrag in een doosje te doen of het over te maken. Erg mooi dat zoiets kan, en afgaand op de berichten in het gastenboek staat hij er zelfs al een tijdje. Ik vind het dus een mooi initiatief…

Na een kop koffie en wat pauze bij het hutje ging het weer verder richting Oldenzaal. Het landschap werd helaas wel wat minder, mede door de vele regen. Die was ik ondertussen ook wel aardig zat om eerlijk te zijn. Het open landschap waar ik doorheen liep ziet er een stuk saaier uit in dit slechte weer.

Na ruim 25 kilometers in de benen kwam ik tegen half 3 in de middag bij het station van Oldenzaal, vanwaar ik met de trein via Hengelo, Amersfoort en Utrecht richting Rotterdam treinde. Hier stond Marcha reeds te wachten om me op te halen, zodat ik precies op tijd voor het avondeten thuis was. Al met al was het een goed wandelweekend, maar helaas wel met baggerweer in plaats van lekker weer…

  • Totaal gewandelde afstand: 25,2 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 5:50 uur
  • Meters stijgen: 178 meter
  • Meters dalen: 184 meter
Download

 

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *