Reisverslag Spaanse Pyreneeën: Ordesa y Monte Perdu nationaal park

Ordesa

Richting Torla

Omdat het aanbod en de variatie aan wandelingen mij groter leek in de Valle de Ordesa, besloot ik helemaal naar de andere kant van het nationale park te verkassen, naar het kleine Spaanse stadje Torla Ordesa.

De snelste route is een kleine anderhalf uur via de grote weg, maar ik ging de toeristische route nemen via de Valle de Vìo, een prachtige maar zeer smalle kloof. Je hebt hier letterlijk: steile rotswand, smalle weg, stromende rivier, steile rotswand. Tel daarbij op dat het weggetje de benoeming slecht wel verdient, en ik kan je verzekeren dat je een leuk autoritje gaat maken. Gelukkig maar dat het eenrichtingsverkeer is, want op een hoop plekken is elkaar passeren zo goed als onmogelijk, zelfs voor kleine auto’s. De weg was op sommige plekken maar net iets breder als de auto.

Ongeveer halverwege passeer je een andere kloof die ook bij het nationale park hoort: de Añisclo kloof. Hier kan je ook een aantal wandelingen maken, maar ik heb dit geskipt vanwege het niet beschikbaar zijn van parkeerplaatsen. Daarom reed ik dus lekker door richting Torla, daarbij de ieniemienie dorpjes Fanlo en Nerin nog passerend.

De camping die ik als uitvalsbasis wilde gebruiken ligt aan de rivier de Rio Ara, en iets lager dan het dorp dat hoog boven de rivier uittorent.

Rio Ara

Rio Ara en Torla

Omdat ik nog wel zin had in een wandeling, ging ik in de loop van de middag nog wel op pad, richting de Pradera de Ordesa. Je kan hier vanuit de camping rechtsreeks naartoe wandelen via een tweetal gemarkeerde langeafstandspaden: eerst de Gr15.2 en vervolgens de GR11. Onderweg kom je ook nog een aantal andere wegwijzers tegen, dus echt verdwalen gaat niet lukken, tenzij je met je ogen dicht aan het lopen bent.

Het eerste stuk was voor erg steenachtig en weinig schaduw. Hier werd het wandelen op den duur best warm. Gelukkig veranderde de omgeving uiteindelijk nadat de route een bocht naar rechts had gemaakt, de Valle de Ordesa in. Je kwam hier in een mooi fris ruikend bos terecht, en de temperatuur was gelijk een stuk lager en mijn tempo dus ook hoger. Ook passeerde ik een aantal mooie watervallen met dito mooie blauwe poelen erbij. Prachtig landschap als je het mij vraagt, zeker met de imposante kloofwanden aan alle kanten.

 

  • Totaal gewandelde afstand: 9,6 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 2:10 uur
  • Meters stijgen: 439 meter
  • Meters dalen: 133 meter
Download

Pradera de Ordesa is een grote parking in het park, met ook een visitor center en horeca. In het hoogseizoen, pak hem beet eind juni tot begin september, mag je niet met de auto tot hier komen maar dien je die in Torla te parkeren en dan met de shuttlebus, of lopend het park in te gaan. Buiten dit seizoen kan je hier je auto gewoon parkeren mits er plek is. Het aantal parkeerplaatsen is namelijk redelijk beperkt.

Na aankomst bij deze parking ging ik dus gelijk op zoek naar een buskaartje, welke ik bij de kiosk kon krijgen. Kosten: 3 euro voor een enkeltje. Wat mij betreft een prima regeling als ze zo het park een beetje ontlasten, want de bussen rijden letterlijk de hele dag om ongeveer de 15 á 20 minuten.

Na het ritje met de bus terug ging ik in ongeveer een kwartiertje terug naar de camping, met een detour door een kleine supermarkt. Het aanbod was echter best teleurstellend dus ik stond binnen no-time met lege handen weer buiten 🙁

De weg naar de camping gaat over een bruggetje, en vanaf hier heb je onder andere een prachtig uitzicht op een aantal indrukwekkende bergen in de verte. Hier ben ik met zonsondergang nog even langsgegaan om wat mooie platen te schieten, want de stand van de zon in combinatie met de bewolking waren veelbelovend…

Ordesa

Tweede dag Ordesa: Schitterende rondwandeling door de Ordesa-kloof

Na gisteravond nog een aantal platen geschoten te hebben vanaf de brug vlak buiten de camping, was het vandaag weer tijd voor een stevige wandeling. Ik had er in mijn wandelgids van Cicerone 1 gevonden die me wel interessant leek, zeker ook omdat hij op meerdere bronnen op internet ook genoemd werd.

De gekozen wandeling begint op dezelfde plek als waar ik gisteren geëindigd was: Pradera de Ordesa. Hier was ik met de al eerder genoemde bus naartoe gegaan, na eerst voor 4,50 euro een retourtje te hebben gekocht.

  • Totaal gewandelde afstand: 20,1 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 6:35 uur
  • Meters stijgen: 894 meter
  • Meters dalen: 842 meter
Download

De wandeling is eigenlijk een ‘op-en-neertje’ door de kloof maar dan over twee verschillende paden. Een gigantisch verschil vergeleken met bijvoorbeeld Frankrijk, waar ik alle wandelingen via de zelfde weg terug moest lopen.

De eerste 2:45 uur moest ik een wandelpad volgen dat richting de waterval Cola de Caballo gaat. Deze waterval ligt precies aan het einde van de vallei, in de Circo Soasso.

Eindpunt vallei

Het betreffende pad biedt redelijk veel variatie. Onderweg ga je in eerste instantie door mooi loofbos, continue langs de rivier de Arazas slingerend. Soms er vlak naast, soms er hoog boven totdat je weer een mooie waterval passeert en je weer op gelijke hoogte loopt met de rivier.

Onderweg heb ik een tweetal keer pauze gehouden vlak naast de rivier om bij te komen, heerlijk om zo vlak naast het water te zitten lunchen.

Uiteindelijk gaat de route het bos uit, en loop je meer door een weideachtig gebied. Erg mooi om te zien, want je hebt nu vrij uitzicht op de steile canyonwanden links en rechts, en voor je de Monte Perdido.

Monte Perdido

Na uiteindelijk bij de waterval Cola de Caballo te zijn aangekomen, moest ik even op zoek naar de juiste weg terug, maar na bestuderen van de kaart kwam ik erachter dat ik nog een klein stukje de gr11 moest volgen, waarna he pad zich vervolgens zou opsplitsen richting de Faja de Pelay, wat mijn route zou worden.

Deze route stijgt in eerste instantie tot een hoogte van rond de 1800 meter, waarna het kilometers lang rond de 1800 á 1900 meter blijft lopen. Al deze tijd had ik vrij uitzicht over de vallei, en dat is best een indrukwekkend uitzicht met de steile rotswanden aan de overkant en naast je, en ook het pad waar je even tevoren liep beneden je.

In eerste instantie liep het pad door open landschap, maar daarna ging het ook weer door een bos. Dit vond ik helaas wat vervelender lopen, omdat een hoop takken voor mij op ooghoogte, of lager hingen. Dit loopt nooit heel fijn als je op een smal pad daar onder door moet kruipen 😉

Uiteindelijk kwam ik bij een uitkijkpunt uit vanaf waar ik de parkeerplaats beneden zag liggen en toen duurde het niet lang meer voor de afdaling naar beneden in gang gezet werd. Deze afdaling is helaas heel erg steil, en ook nog eens voorzien van flinke grote stenen waardoor het niet in aanmerking komt voor de verkiezing fijnste wandelpad…

De afdaling heeft me uiteindelijk toch wel een uurtje gekost, waarna ik bij aankomst bij de bus eerst even een ijsje ben wezen halen om af te koelen en m’n knieën rust te geven. Want 1 ding is zeker: die ga ik voelen…

Helaas was ik door deze lange wandeling te laat om de finale van de Nederlandse voetbaldames te kijken, maar ja je kan helaas niet alles hebben 🙂

Al met al was eigenlijk ook deze wandeling weer een topper, op de steile afdaling na 😉

Derde dag Ordesa: onweer en wandeling tussen aantal dorpjes

Fragén

Vannacht werd ik op een gegeven moment bruut gewekt door een flinke onweersklap. Er bleek een stevige bui zo’n beetje recht boven de camping te hangen. Door de hoge steile kloofwanden klonken de klappen lekker hard en lang door 🙂

Gelukkig had ik er voor de rest van de nacht verder weinig last van, behalve dat je het de hele nacht en ook de volgende dag zo’n beetje de hele tijd door hoorde donderen.

Dit, en de voorspelling op best veel kans op regen, heeft me uiteindelijk doen besluiten om voor vandaag geen al te lange en hoge route te gaan lopen.

Op mijn wandelkaart van de omgeving had ik wel gezien dat ik door middel van het combineren van een aantal Pr-routes een mooi rondje vanuit Torla kon maken via de dorpjes Fragén, Oto en Broto.

Deze Pr-routes zijn de plaatselijke varianten van lange-afstandsroutes, en worden ook op een gelijkwaardige wijze gemarkeerd: wit-gele strepen, en daarnaast op splitsingen van pr-routes ook naamborden met daarop de eerstvolgende bezienswaardigheid of plaats.

De route die ik wilde lopen ging dus via de eerder genoemde plaatsjes, en daarvoor moest ik achtereenvolgend de volgende pr-routes volgen: pr-127, pr-126, pr-117 en ten slotte gr-15.2.

Helaas was de route niet de meest noemenswaardige en mooi wandeling die ik deze vakantie heb gelopen. Het enige echt mooie stuk vond ik dat vanaf het ieniemienie gehuchtje Fragén tot aan Oto. Beide dorpjes hebben veelal gebouwen met een typische architectuur die ik wel kan waarderen. Het lijkt of de tijd is blijven stilstaan… Wat wel opviel is dat het net leek of in Fragén zo’n beetje alle gebouwen een Casa rurale was, waar je dus kon overnachten.

Kerkje in Fragén

In Oto heb ik helaas een klein omweggetje moeten maken omdat m’n weg geblokkeerd werd door een zeer agressieve waakhond die de doorgaande weg ook tot zijn territorium zag. Nou ja prima, ik loop wel om hoor :p

In het stadje Broto bleek dat ik nog op moest schieten ook, want het begon inmiddels weer te onweren, en het zag er ook naar uit dat er weer regen aankwam. Ik heb dus flink de wandelpas erin gezet, en was precies op tijd in Torla voor de bui losbarstte en ik kon schuilen bij de bushalte.

Na terugkomst op de camping was het eigenlijk vooral hopen op wat beter weer, maar het bleef af en toe regenen. Jammer, maar dat weet je met de bergen…

  • Totaal gewandelde afstand: 14,9 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 4:10 uur
  • Meters stijgen: 537 meter
  • Meters dalen: 551 meter
Download

Dag 4 Ordesa: extreem noodweer en Faja Racón

Vertelde ik nou dat gisternacht het onweer mij wakker maakte? Nou het onweer van afgelopen nacht deed dat ook, en hoe! Het begon rond een uur of tien in de avond met onweren en het ging tot zeker 2 uur in de nacht door, en niet zo’n klein beetje ook. In Nederland zou zo’n onweer allang code pimpelpaars hebben gekregen 🙂

Maar goed, na een nacht met niet bijster veel slaap werd ik ‘s-morgens toch wakker terwijl het droog was. Gelukkig was het lang genoeg droog om mij de kans te geven om in ieder geval te ontbijten en me klaar te maken voor de wandeling van vandaag in het nationaal park.

Ik had er een beetje een hard hoofd in of het wel zou lukken om een wandeling af te maken, ik zag al helemaal voor me hoe hele stukken wandelpad en halve bergen weggespoeld waren. Dat viel gelukkig erg mee, het enige wat ik ervan merkte was dat alles nat was en dat een heleboel paden opeens een geultje hadden, maar landverschuivingen heb ik gelukkig niet gezien.

De route die ik ging lopen was de Faja Racón, een circulaire wandeling op ongeveer gelijke hoogte als de wandeling van eergisteren, alleen dan aan de andere kant van de kloof. Daarnaast kruis je ook de keteldalen Carriata en Cotatuero.

Met de extreem steile afdaling van afgelopen week nog in het achterhoofd besloot ik vandaag het volgens de kaart steilste stuk nu omhoog te gaan en de route met de klok mee te lopen.

Bos

Achteraf gezien was het niet echt nodig, want het pad ging inderdaad wel steil omhoog, maar gelukkig wel via een veel fijner te belopen pad. Doordat er veelvuldig gebruik werd gemaakt van switchbacks, ging het stijgen nog best geleidelijk en zodoende kwam ik na een klein uurtje, nog redelijk fit, aan op kruishoogte. Aan het einde van de klim kom je als eerste uit bij de Circo de Carriata met zijn waterval, en vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over de omgeving. Helaas zag je een groot deel van de omgeving niet door de wolken met regen die voorbijdreven. Ik vond dit niet zo heel erg, ik vond het zo ook wel mooi om te zien.

Faja Racon

Bij deze waterval had je ook de keuze om richting de Tozal de Malla te gaan of naar de Faja Racón. De eerste is een spitse bergtop waar je ook naartoe kunt, maar die route maakt ook gebruik van klimijzers, dus daar heb ik vriendelijk voor bedankt. Faja Racón dus!

Het pad bleef nu vooral rond de 1800 meter hoogte zweven, en voerde letterlijk vlak langs de steile rotswanden van de kloof. Ter afwisseling loopt het pad er ook wat verder vandaan, en je ziet dan vrijwel gelijk dat het hele landschap gedomineerd wordt door lage struiken met schitterende gele bloemen. Dit was me van de week al opgevallen, je zag vanaf de overkant letterlijk grote gele vlakken op de rotsen. Erg mooi!

Veel geel…

Helaas was het ondertussen ook begonnen te regenen, EN ik had ook trek gekregen dus ik zocht vlak langs de rotswand een mooi plekje waar ik ook beschut zat. Dit had ik snel gevonden, onder een overhangend stuk rots. Nu alleen nog maar hopen dat er geen berggeit uitglijdt en een steen op m’n hoofd gooit 😉

Na de welverdiende lunch ging ik weer vrolijk verder, ondertussen nog steeds genietend van het mooie uitzicht. Het pad was verder ook uitstekend te lopen en prima onderhouden. Er zijn een aantal plekken waar je wat moet klauteren, maar deze zijn op zich ook prima te doen als je je hoofd erbij houdt. Hierbij viel me ook op dat het gesteente totaal niet glad was… ik blijf dit fenomeen nog steeds interessant vinden 🙂

Uiteindelijk kwam er helaas toch een einde aan het hoge pad, en moest ik weer naar beneden. Dit pad naar beneden was helaas een stuk minder interessant: allemaal kapot gezaagde bomen, en ook de regen hielp niet echt mee: ik heb zelfs m’n poncho aan moeten trekken omdat de regen nu toch te gortig werd…

  • Totaal gewandelde afstand: 9,2 kilometer
  • Totale wandeltijd inclusief pauze: 3:55 uur
  • Meters stijgen: 677 meter
  • Meters dalen: 630 meter
Download

Na terugkomst bij de parking stond de shuttlebus al klaar, en die bracht me binnen 25 minuutjes weer terug naar Torla.

Als een donderslag bij heldere hemel trok de lucht ook op toen ik op de camping aankwam, dus ik kon zowaar alles gewoon lekker in het zonnetje drogen. Wat een verschil met een uur eerder!

Aangezien dit mijn laatste dag in Torla zou zijn, heb ik nog even uitgezocht wat mijn volgende bestemming zou worden, en ‘s-avonds ben ik nog even naar Torla geweest om de zonsondergang te fotograferen. Helaas weinig zon, wel een paar spectaculaire luchten…

 

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *