{"id":6276,"date":"2020-01-07T19:38:38","date_gmt":"2020-01-07T18:38:38","guid":{"rendered":"http:\/\/www.marceltuit.nl\/?p=6276"},"modified":"2020-01-07T19:38:38","modified_gmt":"2020-01-07T18:38:38","slug":"streekpad-brabantse-wal-de-laatste-30-kilometer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.marceltuit.nl\/?p=6276","title":{"rendered":"Streekpad Brabantse Wal – de laatste 30 kilometer"},"content":{"rendered":"
\"\"<\/a>

Zandpad<\/p><\/div>\n

De afgelopen paar weken zat er een beetje de klad in wat betreft het lopen van verdere afstanden. Afgelopen Zondag kwam hier echter weer verandering in, want ik ging in Noord-Brabant de laatste loodjes van het Streekpad 17 lopen, van het grensdorp Putte naar de Wouwse Plantage.<\/p>\n

Net zoals de vorige keer dat ik hier op het streekpad ging wandelen, zat ik ook nu weer met het probleem dat er in het weekend geen openbaar vervoer vanuit Wouwse plantage gaat. Ik was in eerste instantie van plan om op een doordeweekse dag tijdens de kerstvakantie dit stuk te lopen, maar plotseling slecht weer op de betreffende dag deed mij beslissen om toch maar te gaan werken, en het naar de zondag erop te verplaatsen.<\/p>\n

\"\"

Grenspaal<\/p><\/div>\n

Na vroeg opgestaan te zijn, en om 9 uur de auto geparkeerd te hebben in Putte bij de Albert Heijn, ging ik met de schoenen onder en de rugzak op de schouders op pad. De eerste geel\/rode markeringen van het streekpad had ik al vrij snel gevonden, die liepen over de ‘Grensstraat’. Dit is precies zoals de naam zegt: een straat met daarin een grens, met Belgi\u00eb wel te verstaan. Loop je in dronkemanspas door de straat dan passeer je dus regelmatig de grens aan beide kanten \ud83d\ude09<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Na het passeren van de laatste huizen in de bebouwde kom van Putte\u00a0 ging het pad zeer rap het bos in, en hier begon de pret. De komende 20 kilometer tot aan Wouwse Plantage zou ik namelijk vooral over onverharde paden wandelen door bos en over zandverstuivingen, met af en toe een zeer kort stukje verhard pad. Vooral het wandelen over de zandverstuivingen van de Kriekelare Duinen was erg mooi, maar ook best zwaar. Het pad ging hier voor minstens 5 kilometer over rul tot zeer rul zand.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Vennetje<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Bosjes<\/p><\/div>\n

Hier op de zandverstuiving heb ik ook de eerste echte misser gemaakt bij het wandelen van een langeafstandspad in Nederland: er staat in het boekje en in de GPS dat er na de Paalberg een soort lusje gemaakt moet worden (voor de bezitters van het boekje: kaart 17). Helaas loopt een deel van de lus door een redelijk ondoordringbaar dennenbosje, waar enige vorm van pad ontbreekt. Hier ben ik dus ook een soort van bushwhakkend doorheen gegaan, navigerend op de GPS. Ach ja, zo maak je nog wat mee \ud83d\ude09<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Voor de rest was het lopen van deze route tot aan de Wouwse Plantage werkelijk prachtig lopen, ik denk dat ik hier op 1 van de mooiste stukken in Nederland heb gelopen van het afgelopen jaar. Het enige nadeel was dat ik het pad moest delen met letterlijk honderden mountainbikers, waar ik later achter kwam dat die een gemarkeerde tourtocht aan het rijden waren. Ik ga er even vanuit dat het normaal gesproken wel wat rustiger is…<\/p>\n

Na aankomst bij de Wouwse plantage ging ik weer via dezelfde weg als vorige keer terug naar Bergen op Zoom – Klavervelden: Variant C1, oftwel een klein stukje van het Grenslandpad. Ook nu vond ik het helaas niet de moeite waard, maar ik ga er maar even vanuit dat dit niet representatief is voor de rest van deze LAW \ud83d\ude09<\/p>\n

Na uiteindelijk bij de bushalte bij het Bravisziekenhuis in Bergen op Zoom te zijn aangekomen kon ik eigenlijk wel terugkijken op e en lange, vermoeiende maar wel schitterende hike door een zeer mooi stukje Nederland (en Belgi\u00eb, want je kruist de grens!).<\/p>\n\n\t\t