Dinsdag 28 juni (en een beetje maandag 27)

Vandaag was een spannende dag, want we zijn in de cel beland. Hoe dit gebeurd is… Hieronder het hele verhaal.

Rond kwart over 5 vanmorgen werden we gewekt door ons fijne buurkind dat niet al te veel zin meer had om te gaan slapen. Altijd fijn. Maar gelukkig konden we het met wat hazeslaapjes nog redden tot kwart over 8. Daarna zijn we gaan douchen en gingen we er maar eens op uit.

Helaas miezerde het een beetje, dus besloten we de paraplu toch maar mee te nemen. We hadden ook poncho’s (elegant) meegenomen, maar zo hard ging het nu ook weer niet.

Als je SF in films ziet, dan zie je ook altijd die stijle straten omhoog lopen. Nou, dat zijn flinke kuitenbijtertjes kunnen we vertellen. Pff, dat is even zweten. Met de auto reden we er de eerste dag ook overheen, en dan zit je toch ook wel even met lamme benen.

Hoe verder we liepen, des te harder het begon te regenen. We besloten uiteindelijk maar even te schuilen. Maar goed, de hele dag daar onder een afdakje blijven staan schiet ook niet op, dus we liepen met onze poncho’s inmiddels aan verder. Met poncho’s loop je hier trouwens niet voor aap want half (touristisch) SF heeft er een.

Ineens sprak een vrouw in uniform ons aan. Of we ons op een boot wilden melden. Ehm, nou.. liever niet, maar zo te zien hebben we geen keuze. Voordeel was wel dat we droog zaten, om dan maar het positieve van de situatie in te zien.

Na een tijdje ging de boot waarop we zaten varen. Waar gaat dit heen? Enneh, hebben we onze paspoorten wel bij ons? Wat als ze vragen om identificatie… Nee, we zaten niet echt op ons gemak op die boot. Een kleine 20 minuten later meerde de boot aan en werd ons bevolen om uit te stappen. Gatver, weer die zeikregen in.

Na een 10 minuten lopen kregen we de schrik van ons leven. We werden in de cel gesmeten! Wie? Wat? Hoe? Waarom?

Uiteraard is bovenstaande een beetje verdraaid, want we hebben een tochtje naar Alcatraz gemaakt vandaag. Het eiland is sinds 1963 niet meer in gebruik als gevangenis. De kosten voor het onderhoud (die nogal hoog waren door de ruige omgeving en de ligging van het eiland) wogen niet meer op tegen het profijt dat ze ervan hadden. Nadat het 19 maanden lang een protesteiland voor indianen geweest is, is het nu een bezienswaardigheid.

Helaas konden we door het enorm slechte weer niet echt foto’s maken buiten, waardoor we de staat van de gebouwen op het eiland niet goed kunnen laten zien. Alles was echt enorm vervallen in die 40 jaar, bijzonder om te zien.

De gevangenis zelf is redelijk behouden gebleven, zoals de foto’s hieronder laten zien.

 

 

 

En het uitzicht op SF (waarover later nog meer)

Tijdens de rondleiding hebben we van alles gehoord over de ontsnappingspogingen die gedaan waren (maar waarvan er geen hadden geleid tot succes), wat de gevangenen zelf als ergste ervaren hadden (dat je het geluid van de lachende mensen uit SF kon horen als de wind goed stond, zie de foto hierboven). En het was natuurlijk gewoon ook grappig om eens een gevangenis van binnen te kunnen bekijken. Je zou maar naar de wc moeten gaan terwijl iedereen mee kan kijken. Alleen dat laatste al is een goed argument om er nooit te moeten willen belanden.

Rond een uur of 2 zijn we weer teruggegaan met de boot en de benenwagen naar het hotel. Het goot van de hemel en in het hotel aangekomen zijn we eerst maar eens lekker gaan badderen om vervolgens bij de Italiaan te gaan eten.

Gisteren hebben we overigens eerst heerlijk lang uitgeslapen en daarna wat de stad verkend en geshopt. Niet veel boeiends om over te bloggen dus.

We hoorden en lazen overigens dat het in NL heftig weer is geweest. We hopen dat iedereen het heelhuids er vanaf gebracht heeft en dat er niet te veel materiele schade is (buiten de auto’s waarvan we dat al gehoord hadden… balen zeg).

Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *