Op de tweede dag op de camping in de Soca vallei stond er in eerste instantie weer een wandeling in de omgeving op het programma. Wederom had ik een wandeling op het oog die vanuit Bovec vertrok, de wandelroute B4 om precies te zijn. Deze wandeling was ongeveer 13 kilometer lang, en zou langs onder andere een rivierkloof en een aantal oude forten gaan.
De wandeling begon relatief makkelijk in het dorpje en de buitenomgeving van het dorp in de weilanden. Dit was al een erg mooi stukje zo tussen de weilanden. Je had mooi uitzicht op de bergen. Uiteindelijk bleef de route een kilometer of 7 relatief vlak, tot ik uiteindelijk bij een rivierkloof kwam. Ook hier stroomde weer dat schitterende blauwe water:
Na het passeren van deze kloof begon ook het klimmen. Na een poosje kwam je bij een oud fort terecht, dat nog uit de 18e eeuw stamde als ik het mij goed herinner. Hier moest ik uiteindelijk eerst door een oude tunnel naar de andere kant van de berg. Voor ik bij de tunnel kwam moest ik eerst een gevaarlijk stukje passeren waar om de 25 meter waarschuwingsborden stonden met de mededeling zo dicht mogelijk bij de wand te blijven in verband met het risico op vallend gesteente. Fijn, dan loop je gelijk een stuk relaxter NOT!
Na het passeren van de tunnel begon het ECHTE klimmen. Dit waren dusdanig veel hoogtemeters in korte tijd die ik moest maken dat ik regelmatig moest stoppen. Een paar keer begon ik me vertwijfeld af te vragen “waar ben ik aan begonnen”. Het leek toeval, toen ik het uiteindelijk echt zat was kwam ik weer bij een oud fort; waarna het pad uiteindelijk weer wat vlakker liep en redelijk gelijk bleef.
Na het fort bleef het gelukkig een stukje vlak, waarna het geleidelijk aan weer naar beneden ging. De uitzichten onderweg waren werkelijk schitterend. Dit maakte de klim het uiteindelijk wel waard vond ik.
Onderweg voerde het pad ook over een soort ‘steenlawine’ achtige stukken, ik heb geen idee hoe dit heet. Het waren echter grote vlakten van allemaal steen, zoals op deze foto:
Dit was op zich wel goed te belopen, alleen de gedachte al aan dat de hele massa naar beneden begon te glijden vond ik niet zo grappig. Ook raakte ik op een gegeven moment het pad kwijt, omdat ik blijkbaar over een soort weide moest met koeien erin maar daarna kon ik de bewegwijzering niet meer vinden. Gelukkig had ik de wandeling ook op mijn telefoon staan in de app OsmAnd, en door gewoon recht naar beneden te lopen door het gras en de boskes kwam ik uiteindelijk weer op de goede weg terecht.
Uiteindelijk kwam ik beneden, en bij terugkomst bij de auto had ik ruim 14 kilometer gelopen in 4,5 uur tijd EN ik was lichtelijk verrot. Dit was by far de zwaarste wandeling die ik gelopen heb deze vakantie; maar misschien ook de mooiste en leukste. Zie hier de gewandelde route. Helaas ontbreekt er wel een stukje 🙁
Max elevation: 928 m
Total climbing: 2256 m
Na het kopen van wat eten bij de supermarkt besloot ik weer richting de camping te gaan om daar de rest van de dag uit te rusten. Het was namelijk ook weer flink warm geworden, en echt veel puf had ik niet meer.
’s Avonds besloot ik de Mangrt-pas te rijden. Dit is een one-way bergpas richting de berg de ‘Mangrt’. Ik hoopte bovenop wat mooie uitzichten te hebben en mooie platen te kunnen maken.
Ik ging weg van de camping met zonnig weer, en onderweg begon het al te bewolken.
Op een gegeven moment kwam ik bij een soort parkeerplaats, en het bleek dat je niet meer verder mocht. De weg was afgesloten in verband met sneeuw en puin op de weg. Dit vond ik niet echt erg, het uitzicht hier was ook schitterend.
Ik was hier niet de enige, er waren ook nog een tsjechische fotograaf en een motorrijder. Hier zie je de motorrijder:
Het duurde niet lang, of het begon echt gigantisch hard te regenen en te onweren. Het onweer was ook dusdanig dichtbij, dat ik niet meer buiten durfde te blijven en maar weer terug in de auto ging zitten. Het voordeel van de bergen is dat dit soort buitjes nooit echt lang duurt, en na een klein kwartiertje was de bui over en kon ik in de verte de zon ontwaren:
Dit was de laatste bui, en ik kon voorlopig nog even losgaan met de camera. Het prachtige landschap was werkelijk schitterend, en ik heb een heel kaartje volgeschoten. Uiteindelijk werd het echter toch aan de late kant, en ik had weinig zin om in het donker de berg nog af te moeten; dus besloot weer terug te gaan. Nog voordat ik beneden was kwam ik alweer in warmer weer, en de weg stoomde gewoon en werd droog waar je bij stond. Erg grappig om te zien.
Na terugkomst op de camping ging ik snel mijn nest in want het was een vermoeiende maar wel geslaagde dag geweest.
