2 etappes van de Rheinsteig

Siebengebirge

Al een paar jaar loop ik met het idee om een lange afstandswandeling te gaan maken. Je hebt gigantisch veel keus aan lange afstandswandelingen, in vele landen in Europa. Omdat ik er eentje wil lopen die je in delen kan lopen, moet het er wel eentje zijn die redelijk dicht bij huis is en makkelijk met de auto of het OV te bereiken is.

Begin dit jaar heb ik al de laatste etappe van de Eifelsteig gelopen. Deze was erg mooi, maar het nadeel hiervan vind ik dat een groot deel van de etappes niet echt handig met het OV zijn te starten/eindigen. Ik loop niet echt lekker op een zondag een etappe van 20+ kilometer met de wetenschap dat ik op tijd op mijn bestemming moet zijn omdat er maar een keer in de 3 uur een bus gaat.

Daarom heb ik er afgelopen week voor gekozen om een een begin te gaan maken met de Rheinsteig. Dit is een wandeling van 320 kilometer van Bonn in Nordrhein-Westfalen, naar Wiesbaden. Het kan bijna niet anders maar de route loopt bijna parallel aan de Rijn.

Toen ik halverwege deze week opeens besloten had dat ik dit wilde doen ben ik nog snel een nieuwe dagrugzak wezen kopen. Dit omdat mijn oude Nike rugzak eigenlijk niet echt geschikt is om mee te hiken, en ook nog eens een beetje kapot gaat in de bodem. Daarom bij de Bever een mooie groene Osprey Manta AG tas besteld met een inhoud van 28 liter. En ik kan je na de eerste dag al vertellen dat hij prima zit.

Nieuwe tas

Maar goed, vanmorgen was het dus zover: na ontbeten te hebben ging ik rond 7:15uur in de stromende regen op weg richting Bad Honnef. Dit is het eindpunt van de tweede etappe van de Rheinsteig, en ik besloot hier de auto te parkeren bij het station.

Vanaf het station kom je eigenlijk al gelijk gele Rheinsteig-logo’s tegen die je de weg wijzen. Deze gele logo’s staan voor een toegangspad naar de Rheinsteig. De route zelf is aangegeven met een blauw logo.

Omdat ik een hotel had geboekt in Bonn, besloot ik vandaag de tweede etappe te lopen, in tegengestelde richting. Dit is dus richting Konigswinter. Daar zou ik dan de trein of metro nemen naar Bonn, waarna ik dan morgen de eerste etappe zou lopen richting Königstein. Per saldo heb ik dan dus de eerste 2 etappes gelopen.

In eerste instantie voerde de route door de bebouwde kom van Bad Honnef. Dit vond ik niet echt spectaculair, al zal het best een gezellig plaatsje zijn als het zonnetje schijnt en de terrasjes gevuld zijn.

Als je op een gegeven moment het dorp achter je laat en het bos in gaat, dan kom je in het Siebengebirge, een laaggebergte langs de Rijn met rond de 40 bergtoppen.

In eerste instantie kom je door een dal, het Trenzbachtal. Van deze beek was echter niet heel veel over, het was maar een mager stroompje. Dit was op zich niet erg want de omgeving was verder best mooi.

Vlonders

Paddo’s

Al die tijd loopt het pad gestaag omhoog, en op een gegeven moment ging het pad recht omhoog het dal uit tot op de top van de Breiberg, die een hoogte heeft van 314 meter.

Hierna ging het weer gestaag naar beneden door een wat minder mooi bos, tot aan Rhöndorf. Het pad gaat niet het dorpje echt in, maar schampt de buitenkant als het ware. Al vrij snel begin je aan de volgende beklimming: die naar de Drachenfels.

De Drachenfels is 321 meter hoog, en is in feite een dode vulkaan. Op de top van de berg bevind zich een Ruïne en een restaurant. Verder is er op de flanken een kasteel gevestigd: schloss Drachenburg.

Ruïne op Drachenfels

Doordat de berg zo goed ontsloten is, is hij ook erg populair. Daar waar ik op het eerste deel van de route door het bos bijna niemand tegenkwam, was het nu toch aanmerkelijk drukker. En eenmaal boven aangekomen bleek het gewoon echt druk te zien, maar dat is ook niet gek natuurlijk als je bedenkt dat er ook een tandradbaantreintje naar boven gaat.

Eenmaal boven aangekomen heb ik eerst even genoten van het uitzicht over de Rijn en het Siebengebirge. Hier vond ik het wel grappig om te zien dat je links het gebergte had, en rechts aan de overkant van de Rijn alles een flink stuk platter was.

Uitzicht

Na ook even gezeten en gegeten te hebben, besloot ik weer verder te gaan. Uiteraard naar beneden, maar helaas bleek het wandelpad waar de route overheen liep afgesloten te zijn in verband met gevaarlijke situaties zoals losliggend gesteente. De omleidingroute voerde grotendeels via een asfalt weg, en die ging best steil. Voor het mooie ben ik daar iets te hard naar beneden gegaan, want ik voelde gelijk m’n knieën.

Beneden was ik eigenlijk ook gelijk in Königswinter wat betekent dat ik bij het einde van de etappe was. Via een aanloop route ging ik via de Altstadt naar de Rijn toe, waar de metrohalte ligt die mij naar Bonn gaat brengen.

Na een ritje van een klein half uur kwam ik bij het centraal station van Bonn aan, wat recht tegenover het hotel lag.

Na snel ingecheckt en gedouched te hebben besloot ik de stad te gaan verkennen. Ik ben onder andere even bij het kasteel van Poppelsdorf en bij de Bonner Munster wezen kijken. Beiden erg mooie gebouwen, maar verder vond ik de stad niet echt supermooi of onderscheidend. Voordeel is wel dat alles goed is aan te lopen.

Gebouw in Bonn

Kasteel Poppelsdorf

Na bij de Mac wat te eten gehaald te hebben ging ik weer terug naar het hotel om mijn statief te halen. Ik ging nog even terug naar het paleis om te kijken of ik er mooie foto’s in het blauwe uurtje kon maken. En dit is volgens mij prima gelukt 😉

Blauwe uur

Blauwe uur

Zondag

Vanmorgen stond ik bijtijds op: de wekker ging al om 7 uur. Gelukkig nog steeds een uur later dan gisteren, maar goed ik hoefde nu niet eerst 3 uur te rijden; dat hoeft vanmiddag pas 🙂

Na snel gedouched te hebben ging ik naar beneden voor het ontbijt. Ik had ontbijtbuffet besteld, want ik had besloten me helemaal vol te vreten voor deze wandeling. Vandaag wordt namelijk een lange dag: 22 kilometer waar 7 uur voorstond, en met een drietal klimmetjes.

Het ontbijt duurde even, maar uiteindelijk rond half 9 was ik uitgecheckt en klaar om te gaan. Na onder het station door gelopen te zijn ging het eerste deel nog door de stad Bonn, waar het nog heerlijk rustig was. Na de Rijn overgesteken te zijn (via de brug, niet via de voetferry zoals de routebeschrijving aangaf: 2 kilometer extra lopen) ging de route nog een paar kilometer door een mooi park langs de rivier, maar uiteindelijk ging het toch linksaf het bos in.

Park langs de Rijn

Bonn

Al vrij snel ging het pad omhoog, maar wel gelijdelijk. Uiteindelijk kwam ik uit bij de Kuckstein, een berg van ongeveer 200 meter hoogte. Het wandelpad blijft een poosje op deze hoogte doordat je op een soort bergkammetje loopt met her en der mooie uitzichten over de Rijn. Opvallend was ook het grote aantal waarschuwingen voor levensgevaarlijke situaties door kans op instortende rotswanden. Ik begreep later dat dit onder andere veroorzaakt werd door de steenbouw uit het verleden.

Na een redelijk lang stuk van redelijk vlak en kleine stukjes op en neer, begon ik aan de klim naar de Petersberg. Deze is +- 330 meter hoog, met bovenop een 5 sterrenhotel en een biertuin. Het schijnt dat in dit hotel regelmatig hoogwaardigheidsbekleders logeren, en dat is te merken ook. Er hangen gigantisch veel camera’s.

Na een stukje koek en een kop koffie genuttigd te hebben in de biertuin, ook weer met uitzicht op de Rijn, ging ik verder met de tocht. Volgens de wandelgids die ik had meegenomen, was dit de laatste klim van de etappe en ging het nu alleen nog maar bergafwaarts richting Königswinter. Dit bleek helaas niet zo te zijn, en dat gaf best wel even een mentaal tikje. Ik kwam er namelijk achter dat de etappes die in de wandelgids staan niet gelijk zijn aan de gps-etappes die ik gedownload had van de officiele website. Lekker handig! Dit was me gisteren echter niet opgevallen, omdat ik dacht dat ik een stuk gemist had vanwege het afgesloten stuk.

Maar goed, ik had dus nog een extra beklimming voor de boeg: naar de Gleisberg. Deze bereikt een hoogte van ongeveer 315 meter en heeft ook een mooi uitzicht; en nu ook over bijvoorbeeld de Drachenfels en andere bergen van het Siebengebirge.

Uitzicht op Drachenfels

Omdat ik er ondertussen een beetje doorheen zat bleef ik boven niet al te lang hangen, en ging ik snel verder naar beneden. Het was nog een kleine 4 kilometer naar Konigswinter, en dat stukje was snel overbrugd. Tegen kwart over 2 kwam ik op het station aan, waar ik na een half uurtje de trein nam naar Bad Honnef waar ik 5 minuten later al aankwam. Hier hoefde ik zelfs geen kaartje voor te kopen, want bij inchecken in het hotel had ik een ‘openbaar-vervoer’-kaart gehad waar ik gratis mee met het OV mocht reizen. Had ik dat gisteren maar geweten, dan had ik 3,80 uitgespaard voor de trein van Konigswinter naar Bonn 😉

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *