Na mijn afgebroken tripje door Brabant en Belgie vlak voor de kerst was ik de fietsmicrobe nog niet helemaal kwijt, en zodra het weer een week later weer goed genoeg naar mijn zin was laadde ik de Wind #89 weer op met de nodige tasjes en voorzien van een reservezadel, die het hopelijk beter uithield dan de kapotte Brooks. Een nieuw zadel had ik inmiddels wel besteld, maar vanwege de feestdagen verwachte ik deze pas in het nieuwe jaar.
Dag 1: Nijmegen Centraal Station –> Stepelo (11+99km)
Traditiegetrouw staat eind december het 200km-brevet van Boekelo op de agenda van de Randonneurs, en ik besloot dit te combineren met een korte bikepackingtrip door de Achterhoek en Twente.
Op de dag voorafgaand aan het brevet stapte ik dus op de bepakte racefiets om naar het station in Dordrecht te fietsen. Daar nam ik de trein naar Nijmegen, om vanaf daar naar mijn overnachtingsadres in Stepelo (in de omgeving van Haaksbergen) te rijden.
Het weer was een beetje grijs en grauw, en dit had ook zijn weerslag op het landschap, dat zag er niet bijster boeiend uit. Sowieso reed ik in eerste instantie door de verstedelijkte omgeving langs de rivieren in de buurt van Arnhem, wat al niet bijster interessant is. Daarna ging het na oversteken van de IJssel bij Doesburg door kale landbouwgebieden door de Achterhoek. In de winter met grijs en grauw winterweer vind ik dit soort gebieden altijd een beetje troosteloos, zeker als de akkers allemaal net geploegd zijn.
Voorbij het Gelderse Hengelo (niet verwarren met het Overijsselse Hengelo, een stukje verderop) werd het echter toch leuker en afwisselender fietsen, het landschap werd kleinschaliger en je merkte meer van het zogenaamde coulissenlandschap waar de Achterhoek om bekend staat.
Na nog even boodschappen gedaan te hebben in Haaksbergen, fietste ik in het donker en een lichte drizzle de laatste 5 kilometer naar mijn geboekte B&B. Deze fietste ik nog bijna voorbij, omdat het zo pikkedonker was. Gelukkig zag ik in de hoeken van het bereik van mijn fietslamp nog net het naambord van de B&B. Leerpunt voor volgende keer: als ik een GPS-track maak voor meerdere dagen, toch even een waypoint erin zetten voor belangrijke punten. Rijd je het minder snel voorbij in het donker 😉
Hier bleken in de garage al een drietal ligfietsen/banaanfietsen te staan; van de uitbater van de B&B begreep ik dat deze ook meededen aan het brevet.
Dag 2: Brevet Boekelo 200 – Rondje Tecklenburg
Vanmorgen bij het ontbijt kennis gemaakt met de drie duitse randonneurs die meedoen met de ligfiets, erg leuk.
Rond kwart voor negen was ik bij de start in Boekelo, en na de brevetkaart en een kop koffie gingen ruim 100 randonneurs op weg.
Voorzichtigheid was geboden, want na de regen van gisteren eind van de middag had het vannacht redelijk gevroren, dus de kans op gladde wegen en paden was aanzienlijk. Ik besloot om niet te veel in grote groepen te gaan fietsen om risico’s te vermijden, en de bochten + remmen deed ik redelijk rustig aan. Haast heb ik immers niet, ik heb ruim 13 uur om te finishen.
Het brevet voert ons richting het Duitse Tecklenburg, een regio waar ik in 2024 ook al gefietst heb. Sommige stukken waren dus al bekend, andere waren nieuw. Ook in Bad Bentheim ging ik over bekend terrein, hier fietste ik eerder dit jaar onderweg naar Berlijn.
Overall gezien was voor mij de grootste uitdaging hoe mijn zitvlak zich zou houden, omdat ik op een leenzadel van Marcha reed. De vorige brevetten reed ik allemaal op mijn Brooks-zadel, maar dat is dus een beetje stuk. Helaas was het na 100 kilometer toch wel enigszins doorbijten en harken. Ik vond het geen al te groot pretje om zo lang op dit zadel te zitten.
Al met al ondanks dat de rit toch overleefd, en in het donker kwam ik rond half 7 weer aan bij de finish in Boekelo en keek terug op een mooie rit door een mooie regio.
Dag 3: Stepelo – Arnhem Centraal Station (75+11)
Vanmorgen iets rustiger aan gedaan dan gisteren, maar ook nu zat ik alweer voor half 10 op de fiets. Ook nu was voorzichtigheid geboden, vanwege de gladheid. Het KNMI had zelfs code geel opgegeven. Gelukkig ging het allemaal goed zonder glijpartijen.
Mijn route door Twente was erg mooi, mede door het winters aandoende landschap met het winterzonnetje. Eerst door het coulissenlandschap, en uiteindelijk kwam ik aan bij het Twentekanaal. Dit volgde ik tot de IJssel bij Zutphen via een erg mooi fietspadje.
Ik zat er inmiddels al aardig doorheen, dus had mijn in eerste instantie geplande route iets ingekort. Via de Imbosweg ging het richting Arnhem, waar ik op de trein stapte. Redelijk laat bedacht ik me nog op tijd dat ik rekening moest houden met dat je na 16 uur niet met de fiets in de trein mag; en dat zou ik waarschijnlijk niet redden als ik tot Nijmegen zou doorfietsen. Ik had weinig puf om uit de trein gegooid te worden 😉
